Misschien is het u al eens opgevallen, maar ik houd van taal. Ik ben dol op taalgrappen en woordspelingen en zo, en op taalspelletjes. Heb ik van mijn moeder. En van haar heb ik ook een hoop spreekwoorden en gezegden geleerd, en daar zitten er ook wat tussen die met leer te maken hebben.

Breedste riemen

De eerste die me te binnen schiet is er 1 die mijn moeder gebruikte als ik, of 1 van mijn broers, weer eens dingen uitdeelden die niet van ons zelf waren. U kent het vast wel. Je bent een jaar of 10, je hebt een vriendje te spelen en dat ziet een mooi autootje of zo. Is ’t van jou? Hmmm. Is het van je broer? ‘Tuurlijk mag ‘ie daar dan mee spelen. “De breedste riemen worden uit andermans leer gesneden’ zei mijn moeder dan. Pas veel later begreep ik dat het inhoudt dat het makkelijk is om gul te zijn, als het niet je eigen spullen betreft.

Van leer

Nog een voorbeeld. Als we als broertjes weer eens ruzie hadden, en er begon er 1 te schreeuwen, dan zei mijn moeder vaak ‘zo, er trekt er weer 1 van leer hoor’. Een bijzonder spreekwoord, want eigenlijk heeft het 2 betekenissen. De eerste is ‘beginnen te vechten’, en de tweede is ‘verbaal naar iemand uithalen’. En die laatste bedoelde mijn moeder in dit voorbeeld natuurlijk. Dat beginnen met vechten had overigens te maken met het zwaard dat vroeger uit de schede werd getrokken, die was eeuwen geleden van leer.

Engels

Nou moet u weten dat mijn moeder half Engels was, waardoor ze vaak Engelse uitdrukkingen vertaalde, die ze dan in het Nederlands gebruikte. Zo had ze het vaak over haar opa, die ik nog gekend heb, als zijnde ‘taai als oud schoenenleer’. Dat kennen we in het Nederlands natuurlijk niet, maar in het Engels is dat ‘he’s as tough as old shoe leather’. Een hele gewone uitdrukking, die zegt dat iemand taai is, een goede conditie heeft.

In de leer

U ziet het, mocht u nog eens taalles nodig hebben, of iets over uitdrukkingen en zo weten, u kunt zo bij mij in de leer komen. Al heb ik het wel van mijn eigen leermeester, mijn moeder. Die was ook ‘as tough as old shoe leather’!

Laatst was ik weer eens in de sportschool. Niet dat ik zo dol ben op gewichten en toestellen, maar ze hebben daar ook een prachtige squashbaan. Ik had een heerlijk potje gespeeld met een vriend van me, en we zaten samen in de kleedkamer. En toen gebeurde er dus wat grappigs.

Telefoon

Ik denk dat er een man of 10 in de kleedkamer rondliep, en nog een stuk of 6 in de douches. Dus was alles een beetje een rommeltje met allerlei spullen hier en daar. En toen ging er een telefoon, op de bank tegenover me. Ik was verbaasd dat die daar zo lag, en vroeg me af wat ik moest doen. Gelukkig kwam er toen iemand de douche uit, en die pakte de telefoon gelijk op. Ook weer opgelost.

Jas

‘Hallo’, zei de gespierde kerel met de telefoon. ‘Hallo, luister, ik heb een vraag, kan dat even?’ De dame aan de andere kant praatte nogal hard, en dus konden we het hele gesprek volgen. ‘Ja hoor’, antwoordde de man. ‘Ok, ik zal snel zijn, want het is hier druk en lawaaiig (wat het harde praten van de vrouw verklaarde natuurlijk), maar ik ben in die mooie zaak met leren spullen en ik heb een prachtige leren jas gezien, maar die is wel € 7500. Wat vind jij?’ ‘Tja, als jij ‘m mooi vindt, zei de man. ‘Oh, wat ben je toch een schat’, kwam er van de andere kant.

Nog meer

Maar de dame ging verder. ‘Ik ben ook nog bij de BMW dealer geweest, en ze hebben nu een prachtige aanbieding, eentje uit de nieuwe 5-serie met prachtige witte leren bekleding. De verkoper zegt dat ik er perfect bij pas. Maar ja, hij is nog steeds wel € 275.000, met alles erop en eraan.’ De man kijkt eens naar de telefoon, dan naar ons en zegt vervolgens ‘Tja, wie ben ik om jou die auto te onthouden, zeker met die leren bekleding’. ‘Je bent geweldig’, schreeuwt de vrouw en daarmee is het gesprek voorbij.

Hilarisch

En toen kwam het moment waarop alles even stil werd, om vervolgens gevolgd te worden door gegier van het lachen. Want iedereen kijkt verbaasd naar de gulle gever met de telefoon in zijn hand. Die iedereen verrast door te zeggen ‘Iemand enig idee van wie deze telefoon is? ‘

Onlangs overleed er een oude tante van mij, ze was al ruim in de negentig, en had een mooi leven achter zich. Maar doordat ze nooit getrouwd was, en geen kinderen had, bleken haar spulletjes voor mij te zijn. Nou woonde ze al een aantal jaren in een verzorgingshuis, dus veel werk was het opruimen niet. Maar wel waardevol.

De oorlog

Mijn tante was ruim negentig, dat vertelde ik al. Ze heeft haar hele leven in Den Haag gewoond, en daar heeft ze ook de oorlog meegemaakt. Dat was, zeker tijdens de hongerwinter van 1944, een verschrikkelijke periode. Grote indruk op haar hadden de vele rakketten gemaakt die overkwamen. De Duitsers hadden een lanceerbasis vlakbij Den Haag, en die dingen wilden nogal eens uit hun baan schieten. Een traumatische ervaring natuurlijk.

Cola

Maar ze maakte ook leuke dingen mee, zoals droppings van witbrood, na het einde van de oorlog. Of de trucks met coca cola die langs de deur kwamen om de drank in Nederland te introduceren. Hoe dan ook, mijn tante zat vol verhalen. Maar ook vol verrassingen.

Geheimzinnige koffer

Want bij het opruimen van haar appartement in het verzorgingshuis, deden we een bijzondere vondst. Achter in een kast stond een ouderwetse leren koffer, die er opmerkelijk goed onderhouden uitzag. En die koffer was op slot. Vervolgens hebben we alles overhoop gehaald om een sleutel te vinden. Totdat er iemand zo slim was om even bij de sieraden te kijken. En ja hoor, aan de ketting die tante altijd om had zat een klein sleuteltje, en dat paste precies op de koffer.

Vondst

En in die koffer vonden we haar jeugd. Want mijn tante had, prachtig verpakt in diverse leren folders, alle voor haar belangrijke spullen uit haar jonge jaren bewaard. Zo vonden we onder andere een schoolfoto uit 1942, haar poëziealbum (met verhaaltjes van haar opa en oma!) uit 1938 en een liefdesbrief van een onbekende jongen, van toen ze 13 was. We hebben uren zitten genieten met z’n allen.

En in die koffer, bij die leren folders, zat nog iets bijzonders; een hele oud onderhoud setje voor leren spullen. Dat verklaarde gelijk de perfecte staat van de koffer en de folders. Een waardevolle dag, al met al.

Dus neem een voorbeeld aan mijn tante, en zorg goed voor uw leren spullen!

We zijn weer begonnen, de eredivisie is van start gegaan. Hopelijk wordt het een seizoen waar we veel mooi voetbal te zien krijgen, en waarbij we ook massaal aanwezig mogen en kunnen zijn. Want hoe fijn het ook is om thuis op je lekkere bank naar voetbal te kijken, er gaat toch niks boven de beleving in het stadion. Lekker op de tribune, het ‘leren monster’ weer zien rollen.

Kunststof

Nou ja, leren monster. Ik heb al eens eerder op deze plek uitgelegd dat die ballen allang niet meer uitsluitend van leer gemaakt zijn. Tegenwoordig is het vooral kunststof wat als grondstof dient. De tijd van zware, met water volgezogen leren kanonskogels (met van die veters erop) is natuurlijk al lang geleden. En dat geldt eigenlijk voor de meeste attributen bij het voetbal. Of beter gezegd, het gehele voetbal.

Stadion

Laten we beginnen met het stadion. Dat was ooit een houten bouwwerk, met houten tribunes en houten stoeltjes. Nu zijn het overdekte kolossen geworden, die multifunctioneel moeten zijn, zodat er ook symposia, zakenlunches, concerten, seminars of wat dan ook gehouden kunnen worden. En dan het gras. Dat is helaas vaak ook niet meer echt. Nee, er ligt maar al te vaak kunstgras in zo’n stadion, zeker in landen zonder een echte voetbalcultuur, zoals de Verenigde Staten.

Palen

En het houdt niet op met het stadion, de tribunes en het gras. Want ook de goals zijn vernieuwd. Het geluid van een snoeihard afstandsschot, dat op een vierkante houten doellat terecht kwam, dat was echt geweldig. En dat je dan de afdruk van die natte bal nog op het hout zag zitten, prachtig. En een bal op de hoek van een vierkante houten paal, dat gaf pas een bijzonder effect!

De (hand)schoenen

Tot slot; de schoenen en de handschoenen. Om bij die laatste te beginnen, keepers hadden vroeger helemaal geen handschoenen aan. Dat was maar onzin. Totdat er keepers kwamen die met gebreide of leren (jawel!) handschoenen het veld opkwamen, dat veroorzaakte een revolutie. Maar ook daar is het leer vergeten, ook de handschoenen zijn van kunststof. Net als vrijwel alle voetbalschoenen. Alles verandert!

Behalve onze voetbaltaal. Want daar hebben we het nog steeds over het ‘leren monster’. En iedereen weet dan wat we bedoelen.

Dus, laat maar rollen, die bal!

We zijn net terug uit Italië, de vakantie zit er weer op. Het was heerlijk, met prachtig weer, mooie steden en vooral veel rust. En met nogal wat Italiaanse aankopen moet ik toegeven. En over één daarvan wil ik het vandaag even hebben: de ‘portafoglio’.

Portafoglio?

Voor wie geen Italiaans spreekt, de portafoglio is niks anders dan een portemonnee, of in oud Nederlands een beurs. Hoewel, oud Nederlanders, het woord beurs wordt natuurlijk gewoon nog heel veel gebruikt. Maar niet in Italië natuurlijk. Mijn portafoglio kocht ik op de markt in Montepulciano, een prachtig historisch stadje in het midden van Italië. Je ziet het al van veraf liggen, prachtig op zo’n typische Toscaanse heuvel.
En ook in Montepulciano hebben ze natuurlijk de ‘mercato communale’, waar de Italianen hun groente en fruit en zo kopen. En de toeristen hun souvenirs. En prachtige leren producten.

Portemonnee

Even terug naar de portemonnee. Het is zoals u wel zult weten een Frans woord. Het komt van ‘porter’, wat dan dragen betekent, en van ‘monnaie’, wat geld betekent. Best logisch dus, ‘geldrager’. Maar ja, een ander woord voor portemonnee is portefeuille, wat ook weer Frans is. En ‘feuille’ betekent ‘blad’. Iets sjieker dus, met papiergeld. Of zouden ze dat niet bedoelen? Hoe dan ook, portafoglio is het Italiaanse woord voor portefeuille, maar het gaat allemaal natuurlijk over het vervoeren van je geld.

Dubbel gevoel

En nu ik thuis ben, heb ik een beetje een dubbel gevoel bij mijn nieuwe ‘portafoglio’. Begrijp me niet verkeerd, hij is echt prachtig. Gemaakt van dat typische Italiaanse leer, lekker zacht en mooi vormgegeven. En de geur alleen al maakt het de moeite waard. Want zeg nou zelf, de geur van vers leer is toch onbetaalbaar?

Maar ja, ik heb nu wel een mooie portemonnee, maar er zit eigenlijk niks in. Want contant geld heb ik vrijwel nooit meer op zak. Tegenwoordig betaal ik namelijk vooral met m’n telefoon, en ligt mijn portemonnee vaker wel dan niet gewoon nog thuis.

Nou ja, hoe dan ook is het een prachtige stukje leren handwerk. Al heb ik er wel snel een onderhoudssetje voor geregeld, want ik wil ‘m wel mooi houden natuurlijk, die Italiaanse portafoglio.

De leren stoel of bank heeft een lange geschiedenis. Zelfs de troon van Arabische heersers werd eeuwen geleden al van leer was gemaakt, een teken van macht en rijkdom. In de Romeinse samenleving kon je in de huizen van de rijken en machtigen leren fauteuils vinden. En nu vind je ze eigenlijk overal, mar hoe is dat gekomen?

Elite

Vanwege de hoeveelheid werk die bij het maken van leer komt kijken, was het materiaal vroeger alleen voorbehouden aan de elite, het werd als een statussymbool beschouwd. De toename van de handel tussen Europa en Azië en de ontdekking van Amerika brachten nieuwe soorten bont en huiden naar Europa, waardoor de belangstelling voor leer toenam, maar het leerproces bleef vervelend en duur, en voorbehouden aan de rijken.

Industrialisatie

Tijdens de industriële revolutie kwamen er nieuwe machines, die de productie makkelijker en goedkoper maakten. Mensen begonnen te stoppen met het maken van hun eigen huishoudelijke artikelen en kochten ze voortaan bij fabrikanten. En ook leren meubelen kwamen beschikbaar. Hoewel sommige stappen nog met de hand moeten worden gedaan, heeft de ontdekking van nieuwe kleurstoffen en looitechnieken bijgedragen aan een explosie van lederwaren, waaronder meubels.

Voor de gewone man

In de 19e eeuw begon de leren bank zijn intrede te doen bij de middenklasse. Het werd een symbool van comfort en “huiselijkheid”; een huis zonder ten minste een kleine leren stoel of bank werd ongeschikt geacht om mensen te ontvangen. De toevoeging van nieuwe kleuren en nieuwe huiden maakte het gemakkelijker om leren meubelen in verschillende decors te gebruiken.

20e eeuw

Naarmate de 20e eeuw vorderde, bleef de leren stoel een vooral mannelijk meubelstuk, meestal in de vorm van de luie stoel, waar hij na een lange dag werken zou zitten. Leren banken dienden als het middelpunt van de woonkamer, waar de familie samenkwam om naar de radio te luisteren en later om televisie te kijken. In de jaren 60 werden leren banken een trend.

Tegenwoordig

Sindsdien heeft de leren bank zijn reputatie van eersteklas, luxe meubel behouden. Tegenwoordig zijn leren banken verkrijgbaar in een verscheidenheid aan kleuren die voorheen niet voorstelbaar waren: roze en paars en turkoois en oranje. Ze zijn nu net zo veelzijdig als stoffen banken en passen in elke stijl en elk interieur.

En als er eens onderhoud nodig is, nou, dan belt u ons toch gewoon?

Ik heb een paar favoriete steden in Italië; Florence natuurlijk vanwege de pracht en praal op cultureel gebied, Genua omdat er familie woont (en ook omdat het gewoon een leuke stad is hoor) en ook Siena is 1 van mijn favorieten. En ik heb daarbij nog 1 droom; ooit nog eens ‘Il Palio’ bij mogen wonen.

Piazza del Campo

Centraal in Siena ligt het plein ‘Piazza del Campo’. Er loopt een brede winkelstraat omheen, waar vanuit kleinere zijstraatjes naar beneden naar het plein leiden. Als je dan door zo’n straatje loopt, en het grote plein zich aan je ontvouwt, dan ben je wel even stil. Echt een prachtig en indrukwekkend gezicht, uniek in zijn soort.

Il Palio

Dat plein is 2 keer per jaar het toneel voor een unieke paardenrace, ‘Il Palio’, wat zo veel als ‘het vaandel’ betekent. De race wordt al sinds 1650 in zijn huidige vorm gehouden. En die vorm houdt in dat 10 van de 17 wijken die Siena telt, strijden om de eer. Die 10 worden dan gevormd door de 7 wijken die de vorige keer niet meededen, en 3 die erbij komen door loting.

Minuten

En wat houdt die Palio dan exact in? Nou, die 10 paarden rennen 3 rondjes om het plein, waarbij de toeschouwers aan de zijkanten, maar ook in het midden staan. Drie rondjes, meer niet. Het hele spektakel is in een paar minuten voorbij. Maar de roem voor de winnaar is eeuwig! Of tenminste, tot de volgende race. De traditie wil overigens dat de winnaar de verliezers behoorlijk belachelijk maakt, met behoorlijk vernederende liedjes bijvoorbeeld.

Zadelloos

Die race wordt gereden zonder leren zadel, alleen een leren leidsel is toegestaan. En dat is dan ook de reden dat er nog wel eens een ruiter hard op zijn gezicht gaat. Waar het idee vandaan komt om zonder zadel te rijden, is eigenlijk niet bekend. En ook best wel vreemd, want als de Italianen iets kunnen, dan is het toveren met leer. Kijk alleen maar naar de schitterende schoenen, de riemen en de portemonnees die je overal, ook in Siena, kunt kopen.
Maar goed, geen zadel dus, wel een spektakel. Kijk de film ‘Quantum of Solace’ er maar eens op na. Daar komt James Bond midden in de Palio terecht. En misschien gebeurt mij dat ook ooit.

Want zoals de Italianen zeggen ‘”Chi dice Siena, dice Palio!’

Als wij op vakantie gaan, meestal naar Italië, dan blijven we op weg naar onze eindbestemming eigenlijk altijd in het zuiden van Duitsland overnachten. En voor mij hebben die overnachtingen een zeer bijzonder verjaardagscadeau opgeleverd. Hoe dat komt? Ik zal het u vertellen.

Zuid-Duitsland

Als we dan bij onze Oosterburen blijven slapen, dan zoeken we meestal iets in het gebied tussen Stuttgart en München. Ergens tussen ‘Schwaben’ en ‘Bayern’ dus. En die streken verschillen niet eens zo heel veel van elkaar, tenminste, dat vinden wij. Ze hebben in ieder geval 1 ding gemeen, ze drinken graag bier. Heel veel bier. Heel erg veel bier.

Bierkeller

In deze regionen kennen ze ook het fenomeen ‘bierkeller’. Dat is eigenlijk hun versie van ons bruine cafè, alleen zitten zij dan met z’n allen aan grote tafels, en drinken ze enorme pullen met bier. Misschien ziet u het allemaal wel eens voorbij komen bij reportages over het Duitse carnaval. Tja, je moet er van houden, en het is zeker niet mijn ding, maar ze lijken het allemaal dolgezellig te hebben.

Dirndl

Een andere variant is wat we op televisie zien tijdens het ‘Oktoberfest’. Om eerlijk te zijn, ik heb geen idee waar over het gaat en wat de achtergrond is, maar het is in ieder geval een feest waar ook veel gedronken wordt, en waar mensen in klederdracht rondlopen. En om eerlijk te zijn, ik heb niks tegen die dracht van de dames. Zo’n dirndl, zo heten die overbekende jurken die de dames dragen, ziet er bij veel ‘mädels’ prima uit. Maar de mannen. Nee, dank u.

Tuinbroek

Die mannen lopen rond met zo’n maf petje op, maar vooral ook met zo’n leren broek. Eigenlijk ziet het eruit als een afgeknipte tuinbroek van leer. Een broek waar je niet in gezien wil worden, toch? Waarvan het mooie leer eigenlijk nooit gebruikt had mogen worden om er dit van te maken. Nou heb ik niks tegen een leren broek hoor. Sterker nog, ik wel eens gezegd dat ik er wel 1 zou willen hebben, voor op mijn motor.
En dat heb ik geweten. Want waar kwamen mijn kinderen mee aan als verjaarscadeau. Een leren broek! Maar niet zo maar eentje, nee, het was zo’n afgeknipte tuinbroek!

Daar sta je dan, op je verjaardag, in nieuwe lederhosen. Ik ben er maar niet mee gaan motorrijden.

Nee, ik heb het niet over die voormalige spits van Feyenoord, Graziano Pellè. Wiens naam overigens in Nederland altijd fout uitgesproken werd (en wordt). Hij heet Pellè, met een accent op de laatste -e. Dus spreek je het uit met de klemtoon op de laatste -e. En dat doe je dan met een korte -e klank, zoals in wel, bel en snel. Niet een lange -e, zoals heel, veel en geel.

Pelle

Maar ik wil het helemaal niet over Pellè hebben, maar over ‘pelle’. Met de klemtoon op de eerste -e. En dat woord ‘pelle’ betekent dus ‘huid’. Of in dit geval ‘leer’. En ‘vera’ is hier Italiaans voor ‘echt’, niet een voornaam. Anders zou u kunnen denken dat ik het over de vrouw, dochter of moeder van Graziano heb; Vera Pellè. Maar nee, ik graag wat kwijt over leer. Echt Italiaans leer, want dat betekent het dus. Want aangezien ik met het gezin op vakantie in Italië ga, in de regio waar de Italiaanse leerindustrie groot is, leek me dat wel logisch. Toch?

5 redenen

Maar ik dwaal weer eens af, Italiaans leer. Je ziet het overal, en vaak wordt het beschouwd als het beste leer voor schoenen, riemen, portemonnees, en ook kleding. Maar waarom is dat nou? Laat ik daar een paar redenen voor geven.

Hoogste kwaliteit

Het is duurzaam en sterk, geproduceerd met vakmanschap, volgens de hoogste normen. En het is gemaakt om lang mee te gaan; bestand tegen dagelijkse slijtage, de meeste deuken en krassen kunnen gemakkelijk worden weggeveegd.

Uniek en tijdloos

De markeringen op de huiden zijn geen onvolkomenheden, maar het resultaat van het natuurlijke looiproces. Geen twee natuurlijk gelooide items lijken ooit op elkaar. Het is tijdloos; praktisch van stijl en van verfijning. En het blijft een van de meest geliefde materialen in modeontwerp.

Onderhoud

Het uiterlijk behouden is eenvoudig; bij Italiaans leer draagt veroudering alleen maar bij aan de schoonheid en het unieke karakter, maar het kan van tijd tot tijd ook gemakkelijk worden schoongemaakt met een vochtige doek. Of je kunt natuurlijk ook 1 van de producten op onze site aanschaffen, om het leer in topconditie te houden.

Dus ga je naar Italië, loop eens over zo’n leuk marktje. Genoeg mooie spullen te koop, ook van echt Italiaans leer. En voor het onderhoud kun je dan wel bij ons terecht.

Ik ben er zelf niet zo kapot van, maar het is toch wel een dingetje. Onze minister Hugo de Jonge met zijn extravagante schoenen. Verschillende kleurtjes, verschillend materiaal. Niet helemaal mijn smaak, maar goed, wie ben ik. Als ik naar z’n schoenen kijk, krijg ik toch de indruk dat het schoenen van bijzonder leer zijn. Krokodillenleer misschien? Of slangenleer? Of toch helemaal geen leer?

Nou kun je tegenwoordig van allerlei verschillende soorten leer producten bestellen. Ik liep laatst tegen een site aan die tassen, schoenen, laarzen, riemen en portemonnees aanbiedt, gemaakt van het leer van zeer bijzondere dieren. Wat dacht u van alligatorleer of krokodillenleer? Dat is dan nog redelijk bekend. Maar ze hebben nog veel meer soorten.

Pijlstaartrogleer? Check! Struisvogelleer? Check! Vissenleer? Check! Haaienleer, kippenleer, alenleer, buffelleer? Check! En Slangenleer? Check!

Een behoorlijke brede variatie zoals u ziet. En je moet er van houden, en sterker nog, je moet het o.k. vinden, maar hoe dan ook lijkt me een paar schoenen van slangenleer toch wel het uiterste. Hoezo, denkt u misschien? Nou, ik bedoel dat ik
voor een lekkere bank of zo’n heerlijke loveseat toch echt liever gewoon het leer van runderen gebruikt zie worden. Ik kan me niet zo veel voorstellen bij een driezitter van slangenleer.

Maar goed, de al eerder genoemde site biedt ze wel gewoon aan, die schoenen van slangenleer, tassen van krokodillenleer en portemonnees van struisvogelleer. En nu vraag ik me dus echt af, zouden die schoenen van Hugo van echt leer zijn? Dat zou nog een interessante discussie in de Tweede Kamer kunnen opleveren, als de Partij voor de Dieren vraagt naar de schoenen van de minister. Ik heb nog even gezocht op internet, maar ik kon niks vinden over het soort leer dat gebruikt is. Wel dat ze toch echt van leer zijn.

En toen moest ik denken aan een in mijn ogen hilarische opmerking van de Amerikaanse comédienne Joan Rivers. Die zei ooit: ‘”Je weet dat je oud wordt, als men je een compliment maakt over je nieuwe krokodillenleren schoenen, terwijl je op blote voeten loopt”.

Benieuwd of Hugo dat nog gaat meemaken!

De afgelopen weken was ik op zoek naar een leuke bank voor mijn dochter, die klaar is met haar studie en op kamers gaat. Ze gaat een jaartje werken en dan aan haar masters beginnen. Kleine meisjes worden groot. En kleine meisjes hebben grote wensen. Want mejuffrouw wil een Chesterfield bank. Toe maar.

Maar wat is dat nou, een echte Chesterfield? Ja, het is een mooie leren bank, met een zeer herkenbare vorm. Maar hoe komt ‘ie aan z’n naam? Er zijn geen officiële documenten die het verhaal ‘bewijzen’, maar er wordt gezegd dat de eerste Chesterfield werd gemaakt in opdracht van Lord Philip Stanhope, de vierde graaf van Chesterfield (1694-1773), vandaar ook die naam.

Het verhaal gaat dat de graaf een bank wilde, waar een echt gentleman kon zitten zonder vouwen in zijn kleding, en dus nam hij een plaatselijke ambachtsman in dienst om met een oplossing te komen. Het eindresultaat was dus de voorloper van de Chesterfield bank. Waar of niet waar? We weten het niet zeker. Maar klinkt goed, toch?

En het zou ook zo maar waar kunnen zijn. Lord Stanhope was een algemeen bewonderd schrijver en politicus, en hij kwam uit de zeer rijke aristocratische klasse van Groot-Brittannië. Hij stond ook algemeen bekend als een trendsetter van zijn tijd, iemand waar velen naar keken voor de nieuwste stijlen en trends.

Best wel passend dan ook dat zo’n man van de wereld, die wereld een van zijn meest vooraanstaande meubelen heeft gegeven. Maar hoe werd het ontwerp dan zo’n succes? Nou, dan moeten we ook het tweede verhaal rond onze Earl of Chesterfield even vertellen.

Er wordt gezegd dat Stanhope op zijn sterfbed zijn butler riep en hem zei “Geef meneer Dayrolles een stoel “. De butler interpreteerde dit als een teken dat die originele eerste Chesterfield moest worden doorgegeven aan de peetzoon van de graaf, Solomon Dayrolles, die was aangekomen om een laatste bezoek aan zijn peetvader te brengen.

Solomon, een diplomaat en bewonderaar van die eerste Chesterfield, liet de bank naar zijn huis vervoeren, en daar tentoonstellen voor zijn bezoekers. In het nieuwe onderkomen werd de bank zo bewonderd dat veel gasten hun eigen versie lieten maken.

En zo is het dus allemaal begonnen voor de Chesterfield. Van de Earl of Chesterfield, via zijn peetzoon naar de kamer van mijn dochter. In haar dromen dan toch …