Afgelopen weekend heb ik weer eens gevoetbald, en het was heerlijk! Ik heb zo’n 40 jaar bij een club gespeeld, maar m’n rechterknie vond dat op een gegeven moment een wat minder goed idee. Dus ben ik maar gestopt, met pijn in het hart. Tot afgelopen zaterdag!
Oude mannen
Een paar weken geleden zaten we toevallig met een stel van die oude kerels te kijken bij de jeugd. Veel mijn oude teamgenoten hebben nu zonen die spelen bij dezelfde club, ik ook. Hoe dan ook, als je zit te kijken, dan krijg je toch echt ook weer zin in zelf een balletje trappen. En dat spraken we dus met z’n allen af, we kregen 20 oud-spelers zo gek.
Kramp
Nu zult u zeggen, 20? Da’s 2 te weinig! En dan zeg ik, nee hoor, da’s 4 te veel. Want wij zijn inmiddels op een leeftijd dat zo’n groot veld net iets te veel uitdaging is. Dus spelen we, net als de pupillen, op een half veldje. 7 tegen 7. En ik kan u zeggen, ook op een half veldje zijn die 4 wissels geen overbodige luxe. Want we waren amper op weg of de eerste krampen sloegen al toe.
Openbaring
En nu kom ik bij waarom ik u dit vertel. Ik had namelijk de ‘kicksen’ van mijn zoon geleend, die heeft inmiddels dezelfde maat als ik. En aangezien mijn oude voetbalschoenen allang weg zijn, dankzij de opruimwoede van mijn echtgenote, moest ik die van hem wel lenen. En wat een openbaring was dat! In mijn tijd waren voetbalschoenen van leer.
En hoe langer geleden, hoe steviger die dingen waren. En naarmate mijn kameraden en ik ouder werden, gingen we steeds intensiever op zoek naar schoenen ‘uit de oude doos’. Want mannen zoals wij spelen natuurlijk niet op gele, roze, of witte schoenen.
Doelpunten
Ik weet wel, ik houd hier altijd en pleidooi voor de kwaliteit van leer. En terecht. Maar ik heb nu toch echt iets ontdekt dat beter af is, nu het niet meer van dat zware leer is. Het was niet te geloven, zo licht als die dingen zijn. Alsof je op sokken loopt. Er op spelen was een genot, ook al waren ze dan niet van leer.
En het leverde ook nog eens 3 doelpunten op van ondergetekende!


Af en toe ben ik nogal een pietlut. Mijn vrouw zal overigens zeggen dat het wat meer is dan alleen af en toe. Maar goed, ik ben dus nogal van de details.
Ik vertel u regelmatig over van alles wat ik meemaak, over allerlei zaken die met leer en leeronderhoud te maken hebben. En soms maak ik dan behoorlijke uitstapjes, en soms blijf ik dicht bij het onderwerp; leer. Zoals dit keer.
Ik weet het, het is een slechte woordspeling. ‘Leer er wat van’ heeft niets met leer, of leder, te maken. Maak ik ben iets gaan bekijken, wat diepe indruk op me heeft gemaakt; het nieuwe Holocaust Namenmonument.
Kent u dat ook? U hoort muziek bij uw zoon of dochter op de kamer, en u denkt “hey, dat ken ik!”. Grote kans dat het weer zo’n rapper is die stukjes gebruikt heeft, van nummers waar u 30 jaar daarvoor al op danste. En dat waren maar al te vaak dan weer covers van nummers waar onze ouders dan 30 jaar daarvoor al weer meezongen. Tja, alles komt terug.
Laten we weer eens terug gaan naar de basis. Leren meubelen. Geen enkele andere stof kan met leer concurreren als het om meubels gaat. En dan heb ik het nog niets eens over de geur van fijn leer; die is onvergelijkbaar toch?
Ik heb het al eens over het leren monster gehad, de bijnaam voor een voetbal. En hoe die van een log leren ding, zwaar van de regen en met veters erin is doorontwikkeld tot een prachtige, lichte en perfect ronde bal. Maar niet elke bal is rond.
Misschien is het u al eens opgevallen, maar ik houd van taal. Ik ben dol op taalgrappen en woordspelingen en zo, en op taalspelletjes. Heb ik van mijn moeder. En van haar heb ik ook een hoop spreekwoorden en gezegden geleerd, en daar zitten er ook wat tussen die met leer te maken hebben.
Laatst was ik weer eens in de sportschool. Niet dat ik zo dol ben op gewichten en toestellen, maar ze hebben daar ook een prachtige squashbaan. Ik had een heerlijk potje gespeeld met een vriend van me, en we zaten samen in de kleedkamer. En toen gebeurde er dus wat grappigs.
Onlangs overleed er een oude tante van mij, ze was al ruim in de negentig, en had een mooi leven achter zich. Maar doordat ze nooit getrouwd was, en geen kinderen had, bleken haar spulletjes voor mij te zijn. Nou woonde ze al een aantal jaren in een verzorgingshuis, dus veel werk was het opruimen niet. Maar wel waardevol.
We zijn weer begonnen, de eredivisie is van start gegaan. Hopelijk wordt het een seizoen waar we veel mooi voetbal te zien krijgen, en waarbij we ook massaal aanwezig mogen en kunnen zijn. Want hoe fijn het ook is om thuis op je lekkere bank naar voetbal te kijken, er gaat toch niks boven de beleving in het stadion. Lekker op de tribune, het ‘leren monster’ weer zien rollen.